скоро:

    follow me on Twitter

    петок, февруари 09, 2007

    Рандом

    Недостаток на инспирација.

    Да пишувам за колешката лезбејка која живее во Саут Сајд гетото во Чикаго и која се крка со кокаин пред да дојде на работа, и ли за колегата кој е микс од неколку националности со преголема доза на тестостерон во себе кој што кога се движи имам чувство дека подот ќе почне да се крши? Или за менаџерот евреин од работа кој некогаш бил многу познат фјелтист и завршил како менаџер на кофи шоп? Или за колегата кој е ХИВ+ и работи во кофи шопот затоа што огромната корпорација му плаќа здравствено осигурување? Или за оној обичниот американец кој на дваесет години решил да излезе од дома, да живее сам и да се бори за она што се бори секој млад американец во неговите дваесети... Жена/Маж, куќа, убава кола, убаво платена работи и секако куче. Или пак општо за оној американец кој успеал да најде работа на која работи од девет сабајле до пет поручек пет дена во неделата и секогаш има слободни викенди... Или оној американец кога ќе отиде да си купи кафе од некој кофи шоп не му прави впечаток дали ќе потроши петнаесет или педесет долари?

    Или за состојбата на македонците, бугарите, србите во Чикаго. Или кои работи би можел да ги направи еден имигрант кој не ми би можел никогаш да ги направи заради не слободата во земјите од кои потекнуваат? Или за себе си?

    недела, февруари 04, 2007

    Компири

    Врвот на балканскиот адвертајзинг во Америка.

    понеделник, јануари 29, 2007

    Турбо фолк збиднување

    Бугарска пејачка. Некоја си Кали. Ресторант Бугарија. Чикаго. Бугари, Македонци, ресторанот врие од луѓе.. Се точи, вино, ракија. Се јаде Бугарско мезе, бугарски ќебапи и типични бугарски специјалитети. Телевизија Планета оди во фон. Оговарање на велико. Не може а да не се забележат успеаните Бугари и Македонци во Чикаго. Младо момче во неговите 25ти и се приближува на пејачката и и шепнува нешто на уво....

    Нашава го фаќа микрофонот и вели:

    "Абе хубав си... Но ако още веднъш ме барнеш за гъза, ще ти прасна една"..

    Се раширува несопирлив смев во ресторанот...

    Уште еднаш си ветив дека нема да посетам никакво турбо фолк збиднување.

    среда, јануари 24, 2007

    Зимски сон #1

    Авторот на Озборувач е тука уште на истото место... Дневната рута му е работа - дома - работа - пријатели - заболекар - дома - некој американски бар од време на време и пак работа... Се бори со бурната зима во Чикаго и пред да излезе од дома мора да облече неколку слоја на алишта почнувајќи од ѕиври и завршувајќи до шали и ракавици. Времето дома најчесто го поминува со цимерките пред телевизор гледајќи американски сапуници, филмови, Ен Би Си Вести или дабавлју џи ен Чикаго. Многу често на масата се наоѓа некој шише со отворено Кијанти или Мерлот вино или Т`га за Југ ако некој решил да отиде до балканската продавница со некој видео изменет специјалитет (поради недостаток од продукти) од Македонската / Бугарската кујна секогаш презачинета барем во мојата чинија. Бад лајт или бадвајзер се многу често присутни...

    Есента а особено зимата секогаш го депресирала и многу често мислата го води на кај своите во Македонија иако многу добро знае дека многу повеќе местото му е тука во Америка отколку некаде на балканите... Мислејќи за себе си, земјата во која е роден реши да посети една Македонска црква која не далеку се наоѓа од местото каде што живее. И ја најде затворена. Наоѓајќи го сето тоа комично не може да поверува кога забележа дека на на вратата на црквата се наоѓа реклама за пица.

    Од кога црква затвора во три саат поручек? Што убаво си беше атеист. :)

    Нешто што авторот го разбра е дека повеќето луѓе околу него се осамени а тоа не се само Американци туку и свежо печените балкански имигранти... Најчесто врските / сексуалните доживувања се случуваат Бугарин/Македонка - Македонец / Бугарка, Бугарин/Бугарка - Македонец / Македонка. Од време на време се вклучува некој/а Србин/Србинка, Романец / Романка или некоја соседка од поисточна Европа. Сум останал со впечаток дека флертувањето и создавањето на пријателства на новопечените имигранти им оди потешко со Американци веројатно поради јазичните / културните разлики. Дури сега го разбрав одговорот на прашањето: "Зошто македонските ергени / моми од Америка си бараат жени / мажи кога ќе се вратат преку лето?". Мажот балканец најчесто некој мачо тип бара жена која ќе му пере, готви и чисти и не треба да е промискуитетна. Колку помало сексуално искуство имала толку подобро. Жената имигрантка пак водена од влијанието на општеството во кое израснала го бара мажот покровител на семејството во кое се се одвива по некои норми и поделби. И почитува авторитети - а авторитетот е нејзиниот маж... Авторот има чувство дека многу од нив живеат и сакаат да живеат како што живееле нивните родители. Интересен е фактот што тие луѓе одбиваат да се Американизираат со години дури понекогаш и цел живот и верувале или не - не научуваат да зборат Англиски и секогаш си го носат македонското во себе и никогаш не можат да го прифатат Американското за нормално.

    Добар дел од нив успеаваат да се американизираат делумно или целосно некој од нив делумно или целосно загубувајќи го контактот со земјата од која се родени. Кај тие луѓе балканското најчесто се познава по мали ситни навики кои не ги прават американците како не мачкање на путер на леб, јадење на леб / салата / главно јадење со исто време, јадење на мајонез со помфрит за кои американците најчесто би рекле:

    You eat mayo with your fries?

    вторник, декември 05, 2006

    среда, ноември 29, 2006

    Околности

    Два часот по полноќ е а мене сеуште не ми се спие... Знам дека дури и да пробам нема да успеам да заспијам. Не е ниту мојата претерано жешка соба во која парното работи двапати повеќе отколку што треба, ниту пак фактот дека треба да се разбудам сабајле во седум наутро за да одам на работа, ниту пак фактот дека се скарав со мојата понекогаш себична цимерка..

    Седам и се ѕверам во лаптопот и го пишувам овој пост собирајќи си ги мислите за работите што ми се случија во последните неколку недели... Помислив на забавата која што ја имавме во нашата куќа на која што поканивме десет а дојдоа дваесет луѓе и јас и цимерките бевме тие кои што чистевме наредниот ден... Помислив на тоа што не успеав да станам наредниот ден да отидам на шопинг на најголемиот распродажен ден каде што цените се намалени за триесет до педесет посто поради тоа што претерав со алкохолот претходната вечер. Помислив на мојот шеф на работа кој некогаш од мене бара чуда. Помислив и на тоа што на гости ми дојдоа некои пријатели на моите кои се отселиле од Македонија пред дваесет години и ми се чудеа како не сум се дружел со Mакедонци туку повеќе со Американци. Ми се чудеа на фактот што се пошегував дека сум атеист и не одам на црква. Јас пак сеуште не можам да ги разберам како не успеале да научат Англиски... Помислив и на лудницата која треба да ја минам додека одам на работа, линиите во кои чекам додека купувам кафе, сендвич или било што, тоа дека филмовите кои си ги порачав уште не ми стигнале по пошта, фактот дека треба да и испратам пари на моите во Македонија скоро...

    Решив да се преселам на некој остров - барем времено.

    среда, ноември 08, 2006

    Јас и културите

    Во последно време Чикаго е депресивен... всушност и сите кои се околу мене се депресирани помалку или повеќе што и мене ме прави двојно депресивен преку целото време, поради тоа што секој се жали на ладното, магловито, дождоливо време, своите љубовни или работни проблеми. Убава вест не сум чул веќе неколку недели. Кога се наближува зима овде во Чикаго почнувам да го мразам градот и многу пати помислувам да се преместам некаде каде што е постојано пролет или лето...

    Калифорнија! Холивуд? Беверли Хилс? Можеби наредната држава? Близу до некоја плажа во куќа до езеро? Ха. Престани да сонуваш. Јас уствари мислам дека сум заробен во Чикаго - ќе ми одземе многу време и храброст да се преместам во друг град или држава а уште пoвеќе храброст за да се вратам да живеам во Македонија. Причината веројатно е што веќе си создадов живот тука, имам некои мои работи од кои не би можел да се откажам, пријателства, менталитетот, љубезноста и некојпатната извештаченост на американците и нивните понекогаш глупи вицови.И да слободата да кажеш и да правиш што сакаш и комшијата да не го е грижа за тоа. Освен ако претераш де.

    Чикаго е збор од културите. Видов од секаква култура по нешто кое не успеав да го видам кога живеев во Алабама. Алабама е кантри место (не баш толку де) и има липса од работи кои ги нема во Чикаго. Чикаго е малку американски град со многу европски шмек. Одењето (многу често) од една населба во друга е како напуштање на Чикаго и одење во друга култура.Чикаго има огромно разнобразие на население. Видувањето на филипинец, кинез, пољак или друг источно европеец, мексиканец, некој со особени средно источни белези минува многу незабележано кое не би било случај во Македонија. Сите се дел од американскиот начин на живот. Ако си дозволам да генерализирам а тоа најмалку сакам да ја решам равенката нациналност/работно место би ја поделил вака.

    1. Мексиканец - најчесто разчистувач на маси, помагач на бартендер, преместувач на мебели
    2. Филипинец - продавач на накити, мебели, сопственик на мали продавници
    3. Кинези - сопственици на општествени перални за хемиско чистење
    4. Бугари, Македоци, Романци, сите источно европејци - келнери, чистачи, пица разнечувачи, бартендери, стриптизети, возачи на камиони, вале паркери.
    5. Среден исток - такси возачи и разнечувачи на пица.
    6. Грци - сопственици и банкери.

    Секако де, постојат исклучоци најчесто одејќи надолу по општествен ранк. Постои таква тенденција каде што ќе видиш гетоизирање на одредени нацоналности кои придонесуваат во културната разнобразност на градот.Знамиња, зборови на јазик кој го препознавам но најчесто не го разбирам, постери со пејачи кои пееле во Чикаго и му дале автограф на сопственикот на тој ресторант или дискотека. Влегувањето во прoдaвница или ресторант со културен шмек е доживување кое те тржи барем најмалку десет минути после излегувањето од таму. Пред некое време влегов во продавницата на индиец кој што продава цигари, кока кола и пепси пијалоци, телефонски картички и весници. Уште по влегувањето може да осетиш дека продавницата не ја држи американец. А стеротипите за Индија ти изгледаат точни. Прашина на секаде, лошо облечени работници, стари машини за бонбони и никаква организираност на нештата кои што ги гледаш. За да го најдеш Њу Јорк Тајмс на пример ти одзема 5 минути. Услугата е никава, нема намера да почне разговор со тебе, гледа да ти ги земе парите. Не прима кредитни карти - не сака да плаќа на компаниите. Ѕидови исполепени со индиски богови. Ја собрав храброста да го прашам за нив а на моето прашање добив одговор со половина уста чија конотација би била: `Што ме замара овој денеска?`. Влегувањето во спрска продавница ме поведе кога го видов постерот на Бобан Здравкович (ха, ха). Внатре видов натпис кој веројатно 75% од купувачите не го разбираат `Неупослењим улаз забрањен`, продукти на Подравка и Краш кои ги јадев за време на бивша Југославија кои ми вратија детски спомени. Доживувањето во еден арабски ресторант ми го уништи ручекот. Кога го видов на менито зборот мусака помислив дека е онаа македонската која баба ми ја прави но се излажав! - ми донесоја лошо испечено јагнешко со лош мирис...

    Всушност, човек може ли да се насити на убавината на културите. Клише желба ми е да ја посетам секоја земја во светот.

    среда, октомври 25, 2006

    Тиква, преместување, унапредување и перални

    Преместување

    Ако некогаш решите да се местите од едно место до друго место на живеење во Чикаго или на кое било друго место во Америка она што ви треба е:
    - пари (прво и најважно)
    - комбе (го земав од ју-хаул)
    - пица и пиво за американските помагачи
    - пица, пиво и цигари за балканските помагачи
    - и пак пари.

    Не сум верувал дека преместувањето може да биде толку голем психички, физички и финансиски тромоз. Преместувањето од едно до друго место со сите потребни нови работи низ домот ме чинеше околу 400 долари плус трошоците на моите две цимерки. Нов тепих требало, нови садови, крпи, кревет и разно разни други бакрачи. Велат сум поминал релативно евтино. Ха, да.

    Општествени перални

    За овие година и неколку месеци колку сум во Америка мислев дека сум ги иживеал сите аспекти на американскиот начин на живот, но не било така. Не сум гледал утакмица на американски фудбал и безбол во живо и еј.. не сум перел во општествена перална. Во куќата во која што се преместив да живеам пералната не ми работи а газдарицата (македонка) не сака да чуе да ја поправи па морав да отидам за прв пат во општествена перална - онаму каде што пере најниската американска класа во која што спаѓам и јас. Пералната се наоѓа на околу десетина блока од мене. Ги собрав сите извалкани алишта што ги имав, ги ставив во куферот на цимерката и се качив на автобус по кое што морав да го влечкам уште четири блока. Влегов внатре и видов околу педесетина перални и сушили во сите димензии. Американските перални и сушилни работат на квортери (25 центи) и едно перење во најмалите перални е 1.75 и 0.25 за секои десет минути сушење. Ја ставив сушилната само на десет минути и после си ги најдов алиштата мокри по што морав да ги пуштам уште дваесетина минути за да ги најдам мокри пак. Колку време им треба на едни алишта да се исушат? - го питав мексиканецот кој работеше во пералната - кој со неразбирлив англиски ми одговори дека најмалку треба да ги оставам 40-60 минути зависност од тоа што перам. Луѓето кои перат внатре не се американци, туку најчесто афроамериканци и мексиканци со неколку деца кои што трчаат и врескаат низ пералната и по некој белец - најчесто студент. Кога исправ се изначекав автобус за да се вратам дома пошто морав да го влечкам куферот десет блока пешки.

    Тиква

    Со идењето на есента во Чикаго (море каква есен.. жив студ е овде) се се врти околу тиквите и ноќта на вештерките. Пита со тиква, пијалоци со тиква, шпагети со вкус на тиква, колачи со вкус на тиква. Тиквата е симбол и застрашувачкиот изглед на баровите, продавниците се популари - дури и таксињата. Кај мене дома единствениот `страшен` детал кој што го имам е костурот закачен на лустерот во кујната. Почна да се зборува за забави на ноќта на вештериките, кој како ќе бил и што. Јас веројатно ќе се маскирам во..... имигрант. :)

    Унапредување

    Ако работите за некоја американска корпорација која да речеме во Чикаго има неколку канцеларии, продавници, банки, ресторанти или било што ако некогаш бидете унапредени ќе ве преместат од едно на друго место. Причината била од раководствена гледна точка: оние кои биле на исто равниште со тебе во моментот не баш лесно ќе те прифатат како шеф. Си можел да имаш проблеми со нивното однесување и немало да те земат на сериозно особено ако си створил пријателски односи со нив. Исто ти е забрането да се дружиш и да ствараш било какви емоционални и сексуални врски со оние кои се над и под твоето рамниште. Односот со нив требало да ти биде исклучително професионален. Многу од овие работи ми изгледаат смешни но логични. Поради таа причина сега ќе мора да патувам дваесетина (триесетина во гужва) минути повеќе до работа.

    четврток, октомври 12, 2006

    За луѓето - дел 1

    Хуан седеше точно спроти мене. Хуан е латиноамериканец, мајка му е мексиканка а татко му е од Гватемала . Дојдени се пред околу дваесетина години во Америка. Никогаш не бил во Мексико, ниту пак бил во Гватемала. За земјите од кои потекнуваат неговите родители знае од нивните кажувања и кажувањата на баба му која само двапати ја видел во животот како и од културата која на Американизиран начин му е презентирана. Хуан збори со типично латиноамерикански акцент завлечувајќи на некои зборови, и се обидува да збори и да не му се личи акцентот. Обожава бачата како и такос, буритос, тортас и се друго што е латиноамериканско. Живее во соседство каде што секаде пишува на Шпански, оди во училиште каде што има најмногу латиноамериканци и се дружи со такви. Има по некој црнец и по некој бел пријател како и некои имигранти од земји за кои што не е чул. Хуан не сонува за престижен живот кога ќе се развие како личност - сака да најде мајка на своите деца, да живее блиску до семејството и да работи нешто што не изискува многу од него. Нешто како Бургер Кинг и МекДоналдс. Не мож да си дозволи образование во колеџ. Не ни сака. Сака фамилијарен живот.

    вторник, октомври 03, 2006

    Иде.ли?

    Стојчо фала. Фала ти и Иде.ли што ми го зедовте моето размислување и го ставивте на сајтот. Статијката ми е ставена тука преведена на Бугарски.

    Изненаден сум од националистичките коментари на бившите ми соседи - Бугари. Ха. Читај тука да знаете што мислам за вас. Како не ви е срам така да зборите бе?

    „Македонска му работа - това му харесвало ,онова не !Сърбите как ви изпраха мозъците , не е истина ! Ама живейте си по-живо , по-здраво и не се интересувайте за България , щото нас хич не ни е еня за вас !“ -

    Господине - јас се интересирам не само за Бугарија туку и за цел свет. Знаете ли што е глобализација?

    „единствената разлика между FYROM и Шопска е, че вие успехте да си напраите своја држава, а ние уште сме част од бугаристан. но еден дан че дојде миго на истината и за нас - да живеје независна Република Шопска“

    Ќе најдете ли некој да ви ги „испере“ мозоците?

    „Това неосъзнато българче от Провинция Македония със сръбско име се мисли за оригинален. Нищо оригинално не казваш, момче! Мислиш, че пробутваш тънка ирония - но не ти стиска да стигнеш до преподавателите си в Пловдив. За 4 години явно само си консумирал в България във всякъкъв аспект.“

    Како мислиш не ми „стиска“ да стигнам до професорите ми до Пловдив? Не те разбирам. И сакаш да кажеш дека јас за четири години само сум ја користел Бугарија?

    понеделник, октомври 02, 2006

    02 Октомври 2006

    Поради немање на време и замарање со милион глупости во последно време мојот пост ќе го сумирам во неколку поточки кои би требало да бидат многу поголеми постови.

    1. Во Чикаго се случи нов наплив на имигранти (студенти) кои после патувачка виза решиле да се преместат во Чикаго каде на оние кои јас ги познавам мојот стан им е место за времен престој. :)

    2. Чикаго е премногу тажен и депресивен во последниот период. Чести дождови, грмотевици, паѓање на лисја. Целиот спектар го дополнува џезот на црнецот кој што свири на постојката до мојата зграда.

    3. Веќе година и неколку месеца сум имигрант и разбрав дека за да можеш да комуницираш 100 % со американците треба да си 100 % лицемер и 100 % дипломат, кое не велам дека е е лошо.

    4. Не сум имал слободен викенд веќе половина година и не можам да излезам во Чикаго.

    5. Ролинг Стоунс ќе свират во Чикаго наредниот викенд ако го земам слободен ќе отидам.

    6. Ќе најдам повеќе време за блогов.

    среда, септември 06, 2006

    Ајвар, суканици, телевизија, доги бег и Мадона

    Ајвар во Америка

    Моите комшии Македонци, скорашни имигранти сериозно мислат да забркаат еден ајвар пред зграда тука. Онака да земаат педесетина кила пипер, да го испечат, да се соберат да го изљупат, и да го бркаат. Како место дестинација го одбраа паркинг плацот. Се чудам за колку време ќе им викнат полиција и пожарна. Ха.

    Суканици


    Неќни случајно ми падна во раце едно од изданијата на Чикаго ридер, еден бесплатен седмичен неделник во кој налетав на една статија која ги нарекува фризерите црнци `модерни робови` а козметичката индустрија како таква која што ги експлотира црните луѓе. Пред некоја година им фркнаа закон со кој ги задолжуваат сите кои прават суканици во да се поминале козметологичен курс кој чини многу и одзема многу време. Од тогаш суканиците се гетоизираа. По гето цени, суканици низ цела глава чинат околу $150. Некој заинтересиран?

    Телевизија

    Гледањето на телевизија во Америка е перење мозок. Перење на мозок со реклами. За временски период од еден час 25 минути се реклами кои најчесто ти нудат `ефикасни` методи за ослабување, `поволни` заеми, `јадење со намален број на калории`. Гледањето на `реалити` шоута от типот на Маури са секојдневни и многу популарни. Денеска го ѕирнав и не издржав да го гледам повеќе од 15тина минути. Гето девојки кои не се сигурни кој е таткото на нејзините деца, тинејџери со нивните им сексуални партнери, изневери со браќа и најдобри другари. Баба ми да го видеше, ќе цкаше цело време и ќе велеше колку неморални биле.

    Доги бег

    Сигурно знаете дека тука може се да си земете ту-гоу. Кога мислам се значи се. Сосема нормално е кога ќе седнеш во ресторант ако ти има останато нешто од вечерата да си побараш `доги бег` уствари да ти ја спакуваат останатата паста, пица, стек, компири и било што друго што си јадеш и воопшто не е срамно. После нова година дури ќе може и да си го земеш дома и недопиеното шише вино кое си го порачал. Нема да е лошо и Македонија да се тугоизира а? Келнер, да ми го завиткаш овој ќебап шо се мотка во чинијата?

    Мадона и Ејч Ен Ем

    Не можев а да не се начудам на она што го видов неќна во центарот на Чикаго. Мадона е рекламно лице на една ефтина марказа облека Ејч Ен Ем која им стои подобро на адолесценти и тинејџери. Повеќе би и одговарало ако го рекламира Шанел или Гучи на пример. Она што го носи од озгоре до долу чини околу шеесетина долари.



    сабота, септември 02, 2006

    Фајрфокс маичка

    Си купив фајрфокс и тандербирд маичка. Јако ми стои а?

    вторник, август 29, 2006

    Лица


    Чикаго, Милениум Парк

    недела, август 13, 2006

    Објаснување на непознат отвор


    Тука фрлаш ѓубре. Го имаш на секој спрат. Не мора да се симнуваш веќе до контењер.

    четврток, август 10, 2006

    Доживување на еден црнец и една бела девојка

    Модерна, демократска и капиталистичка Америка, месец јули 2006 година

    Таа е плава, совршени димензии, знаете од оние девојки кога од кога ќе ги погледнеш ти се исполнуваат очите и ти се зголемува сексуалната желба. Тој е црнец, облечен во гето стил, и ланец на врат. И двајцата се во центарот на Чикаго. Решиле да прошетаат низ центарот на градот држејќи се за рака и гледајќи ги човеко создадените згради. Пред тоа биле во бар каде што повеќе излегуваат црни. Тој е менаџер на хотел и заработува над 80 000 долари годишно. Таа е келнерка која не прави повеќе од 24.000 годишно. Тој и е шеф. Нивната врска е забранета.

    Низ центарот на градот е врева и не можат а да не ги забележат погледите на минувачите. Одеднаш почнуваат да се чудат што се случува. Поминуваат пет минути. Почнуваат извици од кола:

    - Црнило, врати се во гетото. Што бараш со оваа девојка до тебе? Врати се таму каде што припаѓаш....

    Остануваат без зборови. Нема што да се каже.

    - Девојко види ме мене, поубав сум од овој расипан црнец. Тој не те заслужува. Ти си секс бомба за него. - извикува пијаница од втората кола.

    Без зборови се, и авторот на овој пост е без зборови.

    понеделник, јули 31, 2006

    Амазон, Гугл, тишина

    Амазон

    Многу одамна бев чул за Амазон, но никогаш не сум купувал од таму затоа што секогаш книгите кои ми се допаѓале или ЦД-то сум го купувал од локалната продавница во која цените се за 30-40% поевфтини од некој гигантски Американски продавач. Не можев да се начудам на брзината и на ефикасноста на Амазон и леснотијата да најдам одговор на сите мои прашања. Плус, ако не ми се допаѓа можам да го вратам продуктот и да добијам моите пари назад. Sounds like a good deal, hugh?

    Шо си купив?

    1. Најдоброто од Македонија, колку да ме фати носталгија пак. :)
    2. Прашина на Милчо Манчевски (отсекогаш сум сакал да го имам во колекција)
    3. Штети на Баже - од македонски автор кој живее во Њу Џерси (ми ја препорача добар пријател)
    4. Mапа на Америка - ќе си ја ставам над креветот во мојата соба



    Правење на пари од Гугл

    Да правиш пари со тоа што ќе го ставиш Google Adsense е фикција во Македонија но реалност во Америка особено ако имаш веб сајт кој добива илијадници посети дневно. Авторот на Диџитал Инспирејшнс заработува околу 1000 долари дневно од неговиот блог во споредба со мене 13 цента и тоа за три недели. Ја откажал работата која ја имал и живее од неговиот лаптоп и неговиот блог. Јас веројатно останувам во мојот кофи шоп.


    Различности

    Што ќе се случи ако се соберат неколку холанѓани, босанци, црнци, македонци и бугари во една соба со присуство на огромно количество на алкохол? Што се случува ако се измешаат лесни дроги, тврдолгавост, гето стил, гостопримливост и танц?

    Избивање на комплекси, судир на спорови, величење на сексот, толеранција, невкусни шеги, паѓање, и параноично смеење. И мамурлук наредното утро.

    Градски психопати: Тишина

    Доказ дека тишината те прави среќен.

    петок, јули 21, 2006

    За мене, Бугарите и Македонците

    *Мое видување после постот на .Анти.

    Секогаш спорот меѓу Македонија и Бугарија сум го наоѓал за банален, нешто за кое никогаш не вреди да се расправа. Додека учев четири години во Бугарија сум чул и сум дискутирал на тоа прашање најмалку милион пати и никогаш не дојдов до одговор кој може да ме доближи или да ме убеди во вистината на една или друга страна. Мојата потполна незаинтересираност се зголеми со одминување на времето кое го поминувавав таму. И сеа као демек сум се бугаризирал а? Разликите меѓу нас новодојдените студенти во Бугарија со Бугарите беа големи не само заради начинот на кој се однесуваме, зборуваме, мислиме туку и за начинот на кој што го движиме секојдевието. Одењето и живеењето на еден студент во Бугарија е преживување на културен шок. Се сметавме себе си за странци и не сметаа за странци.

    Кога дојдов ги сметав Бугарите за странци поради тоа што насекаде имаат место каде што се продава евтино еспресо измешано со вода за триесет стотинки и заради фактот што луѓето толку многу го пиеа. На улица, на автобуска станица, во болница, пред факултет, во канцеларија, во банка, пред хотел. Пиењето на `длго кафе с сметана` не би беше познато мене. И не само тоа, наплаќањето на веце по педесет стотинки, возењето во трамвај, метро, продавање на турбо фолк ЦД-а на места на кои никогаш нема да помислиш дека се продаваат, баничка со боза, правењето „на здравје“ на секои пет минути, начинот на облекување, смешни зборови на кои потајно се потсмеваш со твоите пријатели до ден денеска, секс шопови, геј клубови и демек Бугарки со слободни сексуални размисувања. Демек, Бугарија била земјата во која си ги остварува секој Македонец своите сексуални мечти. Македонските адолесценти се хероји во очите на своите другари од Македонија кои не ја имале таа среќа да ја учат во Бугарија. Во Бугарија е се полесно, во Бугарија е се поефтино. Илиенци е првата трговска дистанца на македонскиот шопер, бугарските стриптиз клубови и проститутки се една од дестинациите во бурните емоции на Македонците. За еден Македонец за спие со Бугарка е гордост, Македонките за Бугарите се палави и малку недофатливи. Ако една Македонка спие или оди со Бугарин е срам за уши на некои луѓе. За еден Бугарин да оди со Македонка е знак за двоумливост и непознатост за неговите родители. Ако еден Македонец донесе Бугарка во Македонија таа е секогаш тема на разговор на роднините и озлобените комшии. Ние, самите помеѓу себе си ги стваравме тие разлики и тоа многу често го правевме намерно. Бев наоѓан како странец помеѓу Бугарите затоа што слушам музика кој не е позната за нив, книгите кои ги читав, ајварот кој го јадев и тоа што уживав некои привилегии кои тие не можеа. Бев наоѓан странец заради тоа што викав „ако“. Многу од нив ја сметаа Македонија за многу понапредна земја заради која си полнеа гради многу Македонци или пак заостаната земја со народ на кој што му е испран мозокот од Тито. Тие не веруваа дека за времето на Тито моите живееле убаво и изградиле свои домови и кариери, за разлика од нив кои ги немале тие привилегии за времето на Тодор Живков.

    Спорот и фрустрациите од него не беа само потикнувани од цимерот, комшиката од соседната соба туку и од професорите кои најчесто даваа кратки но многу смислови коментари, прашања или реплики. Многу ретко имаше некој кој ќе ја подржи гледната точка на 18 годишно момче кое за прв пат излегува од дома и со ентузијазам го учи тоа на што се запишал или препишува на испити затоа што неговите родители доктори го испратиле да учи Медицина во Варна затоа што во Бугарија повеќе се наблегало на практиката. Да, може е точно. Точно е дека постои дискриминација на Бугарите во Македонија. Постои и дискриминација на Македонците во Бугарија. Се слушаше дека една Македонка не ја примиле во еден Бургаски ресторант на работа затоа што била од Македонија и затоа што зборела многу смешно. Еден мој пријател Бугарин бил исвиркан од Македонци во една скопска бурекџилница.

    Според мене еден интелигентен човек никогаш нема го потикне тоа прашање затоа што ствара разлики меѓу луѓето и става бариери меѓу нив. Сега, далеку од местото каде што се создава тој спор за тоа дали си Бугарин или Македонец не е важно. Со Бугарите работиш, со нив се дружиш, одиш во Бугарски продавници, јадеш, пиеш кафе, живееш со нив или создаваш семејство со нив. Јас делам секојдневие со Бугари и ги чувствувам блиски како мојот Македонски народ. Начинот на кој што зборувам Бугарски е како на Бугарин роден во Бугарија и мојата цимерка особено кога ќе голтне неколку чашки со алкохол почнува да ме бакнува и ми вели дека ќе ме памети цел живот.

    Јас ги сакам Бугарите и Бугарија заради тоа што ми го дадоа образованието, ме стегнаа како личност и ме научија да размислувам. Ги сакам заради тоа што создадов пријателства кои ги паметам цел живот и девојки со кои што сум поминувал неверојатно. Ги сакам заради комшиката од преку врата која ми идеше на македонско кафе, за колегата кој идеше кај мене да зема протоколи. Заради цимерот кој си ги миеше чорапите во судоперот и за милин мали ситници. Ја сакам Бугарија и ги сакам Бугарите.

    Јас ги сакам различностите, тие не треба да не разделуваат.

    Бобан

    среда, јули 19, 2006

    Религијата, Горан Брегович и метрото

    Религијата и нејзината важност

    Зошто треба да се важни религиозните верувања на двајца во една врска? Муслиман и христијанка? Протестант и православна? Будист и католик? Важно ли е ако двајцата планираат некаква иднина едниот од нив да си го провери начинот на верувањето за да можат заедно да функционираат како едника?

    Зошто? Зошто да не се живее со различности? Така е поинтересно.

    Пред некој ден разговарав со еден протестат кој цела вечер ме убедуваше дека начинот на кој верувам во Господ е грешен. Црквата преставувала само зграда а бакнувањето на икони глупости. Слушањето на било каква музика освен црковната е грев. Тој верува дека Бог ја создал земјата а заедно и Адам и Ева. Верува и во Ное и неговата арка.

    Ма, give me a break man. Тоа се само приказни. Се навреди за тоа и ми кажа дека тој ова го правел затоа што неговиот начин на верување го тера да го шири зборот на Бога.

    Ми рече дека пред да умрам ќе си го видам цел животот и дека ќе одам во пеколот. Ако постои таков, де.

    Горан Брегович во Чикаго

    Мислам дека нема добра комуникација меѓу имиграцијата во Чикаго. Дури и ниту помеѓу балканската емиграција. Знам барем, дека нема добра комуникација меѓу Срби и Македонци. Во моментот кога дознав дека Горан Брегович заедно со неговиот оркестар со чудно име свири во Милениум пар беше петнаесетина минути од ко е почнал. Откажав се со имав и го фатив првиот автобус до центарот до Чикаго. Кога се приближував до местото каде што свири не можев а да не се насладувам на оние фолк елементи кои ги има балканската фолк музика. Звукот на трубата е неверојатно весел и распололжив. Се почувствував дека сум на балканите.

    Пиво, труба, ора, српски и македонски знамиња. Уште скара фалеше. И другар ми Аце со тарабуката.

    Метро... забрави... Подобро да одиш пешки.

    Пред околу некој ден разбрав дека излегол од релсите еден од возовите на “плавата линија“ во Чикаго и тоа додека бил во центарот на градот. Луѓето биле заклештени на одредено време таму и после биле евакуирани. Имало повредени и околу 150 биле однесени во болница. Тоа се случило околу 17:40 часот а јас бев во центарот на градот во тоа време и околу околу шест часот фатив друго метро. Што ако сум решил да се качам на истиот тој воз дваесет минути порано? Scary.